Het eerste autoloze jaar zit er al op...
Hebben we onze auto gemist?
Soms wel, ons huis is nog niet volledig af dus als er
geklust moet worden is het wel even in het haar krabben om het één en het ander
geregeld te krijgen. Gelukkig hebben we een stevige achterban die helpt waar
het kan. Natuurlijk kunnen we met onze bakfietsen heel wat vervoeren, het zijn
dus enkel de grote stukken die een probleem vormen, maar voor elk probleem
bestaat een oplossing en die komt vaak uit een onverwacht hoek.
Het Belgische weer is niet altijd even betrouwbaar en zonnig
waardoor het toch af en toe eens die knop omdraaien is. Maar uiteindelijk is
het enkel die eerste stap buiten zetten die het lastigste is. Stevige
fietskledij helpt natuurlijk ook een handje.
In het dagelijks leven zat de routine er gauw in, met de fiets
naar school, naar de winkel of op familiebezoek, het werd al snel als normaal
aanzien in ons gezin.
Voor mij was het moeilijkste moment wanneer ik onze wagen
zag wegrijden met een nieuwe eigenaar. Het gevoel van: wat hebben we gedaan!.
Ik werd plots door een vorm van paniek overspoeld. Dat gevoel was gelukkig van
korte duur.
Onze omgeving moest er ook aan wennen.
Er zijn heel wat mensen die respect hebben voor wat we
willen ondernemen, maar die het voor zichzelf niet zouden zien zitten.
Dat klopt! Wij zitten in een positie waar we het perfect
kunnen:
- · We wonen in het centrum van de stad, waar alles heel dicht bij elkaar gelokaliseerd is, van sportclubs tot ziekenhuis.
- · We werken beiden op fietsafstand van ons werk. Omdat ik moest veranderen van school is dit schooljaar het maximum van 15 km wel bereikt, wat een sportievere ingesteldheid vraagt.
- · Familie en vrienden wonen in diezelfde straal van 15km.
Veel is afhankelijk van waar je woont, werkt en je vrije
tijd besteedt.
Ook bij ons was er een periode van gewenning. Als je een
auto hebt denk je minder na over waar je naartoe gaat en wat je er precies wil
gaan doen. Als wij met ons gezin ergens naar toe gaan dan is nu de vraag:
"Terwijl we daar zijn, wat kunnen we nog doen?"
Onze bakfietsen zijn hier in de streek een niet alledaagse
verschijning waardoor mensen heel nieuwsgierig zijn. Door die nieuwsgierigheid
wordt er gemakkelijk een gesprek aangeknoopt, waardoor je veel interessante
mensen leert kennen, personen die je waarschijnlijk zelden nog zult tegen komen
maar die ook een boeiend verhaal kunnen koppelen aan het fietsen.
Bij het openbaar vervoer ligt het iets anders. Vele
reizigers zitten in een cocon die gevuld is met hun GSM, laptop of tablet. Onze
kinderen doorbreken vaak die cocon. Onbegrensd wordt er gepraat en gelachen op
de trein, wat in de auto niet vaak voorkwam, en mensen pikken daar heel vaak op
in.
Doordat we nu vaker naast elkaar
zitten op de trein en bus ,in plaats van achter elkaar in de wagen, praten we
ook meer of spelen we een spelletje om de "wachttijd" te overbruggen.
We hebben een nauwer contact met onze kinderen.
Het autoloze jaar is voorbij gevlogen.
Spijt over het wegdoen van onze wagen is er niet. Er zijn
veel positieve aspecten die zo aan het licht gekomen zijn:
- · Je leert je omgeving beter kennen: zowel de streek op zich als de mensen die er in aanwezig zijn.
- · Wachten kan soms aangename dingen met zich meebrengen.
- · Veel komt uit een onverwachte hoek.
